Pistier Kenny De Ketele houdt in China een dagboek bij

 

Na 15 augustus heeft Kenny geen berichten meer doorgestuurd.

Vrijdag 15 augustus

Nog 4 keer slapen en het is zo ver, dan zijn de Spelen pas echt begonnen en bijna even snel zullen ze voorbij zijn. We zijn hier toch al een tijdje in Peking, en hebben al veel op de baan kunnen trainen. Dit zorgt soms voor hoop en zelfs euforie als het echt heel goed gaat. Onvermijdelijk zijn natuurlijk de iets mindere dagen in je voorbereiding. Het is mentaal belangrijk om je daar over te zetten en zeker niet te gaan panikeren, want daar schiet je niets mee op.
Gisteren hebben we een kleine persconferentie gehouden. Een grote opkomst was het wel niet, vier journalisten en een camera-ploeg van de VTM. Die ochtend hadden de mensen van Sporza ons reeds gevolgd op de training en enkele interviews afgenomen. Veel nieuw was er hier dus niet aan.
Het internet heeft hier een belangrijke rol. Niet alleen om hier mijn dagboek aan te vullen, maar vooral voor de communicatie met mijn trainer, Jon Wiggins. Ik stuur hem dagelijks mijn trainingsbestanden van de SRM (soort fietscomputer) door en hij analyseert die en stuurt dan de opdrachten dag per dag door. Uiteraard doet hij dit in samenspraak met de bondscoach en soms moet er ter plaatse iets aangepast worden. Ik ben mijn trainer heel dankbaar voor zijn steun vanuit Belgie. Ook de mec anicien hier, Eddy, levert schitterend werk voor ons. De verzorger, David Bombeke, doet bijna dagelijks ondersteunende oefeningen met me om mijn rugspieren zo stabiel mogelijk te houden. En de coach en sportief directer, Michel en Jos, die zorgen ervoor dat alles in goede banen loopt en lossen alle mogelijke problemen op. Ik denk dat ik nog nooit zo gesoigneerd ben in mijn leven. Het is dus menens op de Olympische spelen.
Zaterdag rijdt Iljo de puntenkoers, het zou ongelooflijk goed zijn voor de sfeer moest daar al een topprestatie uit de kast rollen, ik ga zeker kijken en duim voor hem.

KENNY DEKETELE

 

De Olympische carrousel draait op volle toeren. De Chinezen zitten ondertussen al aan negen gouden medailles. Ongelooflijk. Wij moeten het doen met een 5de plaats in het judo en de 8ste stek van Mario Aerts in het wielrennen. Op zich schitterende prestaties. Hopelijk kunnen er toch enkele Belgen op het podium eindigen, en liefst zo snel mogelijk, want het net-niet-gevoel moet uit het Belgische kamp verdwijnen en vervangen worden door de drang naar de zege.

 

De trainingen van de voorbije twee dagen waren rustig. Gisteren zouden we normaal op de weg trekken om een 75tal km los te rijden. Het was de eerste keer in Peking dat we iets buiten gepland hadden en het heeft geen seconde gestopt met regenen. De hele dag door heeft het gegoten en dat was nog niet gebeurd sinds we hier in China zijn. We hebben dan maar een marathon op de rollen afgewerkt: 2u30, binnen en voor het televisietoestel. Een heel saaie onderneming, zeker als je weet dat ik thuis na 20 minuten op de rollen al zit te zagen tegen mijn vrouw Sara dat ik geen goesting meer heb en dat het zo vervelend is en dat ik er af wil... Veel verder dan 40 minuten kom ik haast nooit, maar hier zijn de omstandigheden anders, uiteraard, en moest ik het niet alleen doen.

Daarnet zijn de wegrenners vertrokken. Dat maakt onze delegatie opnieuw iets kleiner. De tweede verdieping was haast volledig het domein van de wielrenners, enkel Koen Van Damme en Tom Goegebuer lagen hier ook. Maar de kamers zullen wel snel weer ingenomen worden met verse atleten, en verse ambities...

 

Voor de rest hebben we al goed onze draai gevonden in het "Olympische leven". We slapen redelijk goed, weinig lawaai buiten, de kamer kan op elk moment donker gemaakt worden. Dit zijn toch allemaal belangrijke zaken met het oog op de competitie. Zo kunnen we al eens meer een middagdutje doen. In het restaurant weet ik ondertussen ook wat ik waar kan vinden, wat er is en wat er niet is. Het is hier zodanig groot dat je echt geen overzicht hebt en soms de dingen die je zoekt niet vindt.

 

Ik heb verder weinig nieuws te vertellen, ik ben eigenlijk ook niet zo tevreden met de tekst die ik hierboven geschreven heb, maar het is toch maar om nog eens iets van mij te laten horen.

 

Tot later,

KENNY DE KETELE

We verblijven ondertussen reeds enkele dagen in het Olympische dorp. Het dorp is redelijk indrukwekkend. Het is zelfs groter dan Leupegem! Het staat vol appartementsblokken waar de atleten allemaal een slaapplaats gekregen hebben. Voor de rest is alles hier aanwezig in het dorp. Er is een ziekenhuis, we kunnen onze was afgeven en 12u later weer gaan ophalen, er is een post, een bank, een kapper, een supermarkt,... enzovoort enzovoort. Voor de maaltijden kunnen we terecht in een mega restaurant. Dit restaurant is qua oppervlakte wel 3 of 4 voetbalvelden groot. De keuze is ook heel groot. Je hebt er de Aziatische keuken, Mediterrane keuken en een mengeling onder de naam 'internationale keuken'. Er is zelfs een McDonald's in de resto. Daarbij ook buffetten met groenten, fruit, ontbijtgranen, brood, alles eigenlijk. Dit staat er gewoon gans de dag door, tot een stuk in de nacht. En als je wil kan je 's morgens om 6u reeds een hamburger naar binnen werken. De kamers zijn proper, zonder overbodige luxe... zoals een hotel een beetje eigenlijk. En voor de rest loopt er hier enorm veel volk rond. Duizenden atleten en dan mag je per atleet er nog zo'n 4 Chinezen bijtellen. Vrijwilligers genoeg hier en je merkt dat ze allemaal trots zijn om hier te mogen helpen. De communicatie met de Chinezen verloopt wel niet zo vlot, hoe goed ze het ook bedoelen en hun best doen, veel verstaan ze er eigenlijk niet van. Maar goed, met een beetje handen en voetenwerk komt alles ook in orde. 


Over de piste valt weinig te zeggen. De airco staat er redelijk hard dus van ongelooflijke temperaturen hebben we geen last, maar de lucht is er wel heel vochtig. Dat wil dus zeggen dat we zweten tegen de sterren op, en dat topchrono's rijden bemoeilijkt zal worden. De wielerbaan is wel redelijk snel... en de concurrentie ziet er heel scherp uit...

KENNY DEKETELE

 

Dit zal maar een kort stukje worden. Ik heb niet zoveel te melden, aangezien al onze dagen er bijna hetzelfde uitzien. Ten tweede is daar niet altijd ruimte voor. Gisteren heb ik welgeteld 15 minuten de tijd gehad om even op de computer een mail naar mijn vrouw te sturen. Het leven in het Olympische dorp is gewoon zo druk dat je alles een beetje moet ondergaan en weinig zelf in handen hebt. Ik vergeet jullie zeker niet, maar ik ben gewoon bezig met wat ik moet doen.

KENNY DEKETELE

 

>>>Dinsdag 5 augustus:

 

Hallo iedereen,

 

Vandaag hebben we de verplaatsing gemaakt van onze stageplaats naar Peking. De vlucht verliep vlekkeloos en we zijn goed aangekomen in het Olympisch dorp. Het is hier echt ongelooflijk knap. Eens aangekomen kregen we direct onze kamer. Er staan hier tientallen appartementsgebouwen van een 10-tal verdiepingen waar de atleten hun kamertje hebben. Ik en Iljo liggen op de 2de verdieping in het Belgische blok. We hebben een heel grote kamer, maar ze is wel nog aan inrichten toe. De TV staat gewoon op de grond, dus daar moeten we nog een kastje voor krijgen. Die TV staat in de eerste grote kamer waar een tafeltje of twee staat met een paar stoelen. Rechts hebben we een klein kamertje met enkel een strijkplank en een strijkijzer. Links is er een éénpersoonskamertje waar er later nog wel een atleet zal gedropt worden. Dan hebben we een gang waar de badkamer is en op het einde een tweepersoonskamertje, het kamp van mij en Iljo dus. Recht tegenover ons appartement slapen Tom ‘de gewichtheffer’ en Koen ‘de turner’. Verder hebben we hier nog niet veel Belgen gezien. Om internet te ontvangen verhuis ik naar de kamer van Miche, Jos en Eddy want op onze kamer is er geen bereik.

Toen we aankwamen waren we redelijk uitgehongerd. We zijn onmiddellijk naar het restaurant getrokken. Dat is een reusachtig grote tent waar de airco zo hard staat dat het er echt koud is. Duizenden tafeltjes werden er in lange rijen opgesteld. Alle soorten keukens zijn er vertegenwoordigd. Je hebt de koude buffetten, de Aziatische keuken, de Mediterrane keuken en de internationale keuken. Je kan geen gerecht noemen of het ligt er ergens tussen. Op het einde van de zaal is er zelfs een McDonald's. Niet goed dus voor atleten die nog lang op hun voeding moeten letten. Voor ons valt dat nog goed mee, maar voor judoka's of gewichtheffers bijvoorbeeld die aan een gewicht gebonden zijn en nog 2-3 kilo moeten afvallen in de laatste dagen, die zullen moeten oppassen.

 

Daarna gingen Iljo en ik een klein toertje doen met de fiets. Het duurde geen 5 minuten of we zaten al op de autosnelweg en mochten we al beginnen zoeken om terug te geraken. We reden op de 5^e ring, en waren daar niet echt op onze plaats. Maar na 40 minuten hadden we het dorp teruggevonden en hebben we nog wat rondgefietst tot we aan het geplande uurtje zaten.

 

Verder gaat met mij alles goed. Enkel Iljo was vandaag wat op de sukkel. Hij heeft last van tandpijn en van de darmen. Op dit moment is hij naar de tandarts. Het zal wel allemaal goed komen.

 

Morgen beginnen we aan de eerste pistetraining. Ik ben benieuwd hoe de omstandigheden op de wielerbaan zullen zijn... Dat weet ik jullie te vertellen, een volgende keer !    

KENNY DE KETELE

 

Mijn volgende berichtje hier zal zijn vanuit het olympisch dorp, tussen de sterren. Benieuwd naar het volgende luik in de laatste aanloop naar de olympische ploegkoers... De pistetrainingen die gaan beginnen, ik ben er klaar voor!

 

KENNY DE KETELE

 

 

 

 

 

Het hotel waarin we zijn ondergebracht compenseert veel. Mooie kamers en het eten is echt super. De Belgische kok hier, Frank Fol, doet meer dan zijn job... En wij maken er hier het beste van. Tot later!

KENNY DEKETELE